കഴിഞ്ഞ കേരള അന്താരാഷ്ട്ര ചലചിത്രോത്സവം.
പുറം നാടുകളില്‍ നിന്നുള്ള കുറച്ചു സിനിമകള്‍ കാണാമെന്ന പതിവു താത്പര്യവുമായാണ്‌ ഇത്തവണയും പാസ്സെടുത്തത്‌. സിനിമയുടെ സൈദ്ധാന്തിക- സാങ്കേതിക മേഖലകലെപ്പറ്റി കൂലങ്കഷമായി പഠിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു സീരിയസ്‌ സിനിമാ വിദ്യാര്‍ഥിയല്ല ഞാന്‍. പല നാടുകളില്‍ നിന്നുള്ള ചലച്ചിത്രങ്ങള്‍ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ കിട്ടാറുള്ള ഒരു ചെറിയ ദേശാടനം നടത്തുന്ന സുഖം അന്വേഷിച്ചാണ്‌ ഞാന്‍ അതിനെത്താറുള്ളത്‌. നമുക്കു ചുറ്റും നടക്കുന്ന സാമൂഹ്യമായ എല്ലാ കെട്ടിമറിച്ചിലുകളും നല്ല സിനിമകളില്‍, അവ ഏതു രാജ്യത്തില്‍ നിന്നുള്ളതായാലും, താനേ ലളിതമായി പ്രതിഫലിക്കാതെ വരില്ലെന്ന സാമാന്യബോധമാണ്‌ ഇക്കാര്യത്തിലെണ്റ്റെ വഴികാട്ടി. സിനിമാസ്വാദകര്‍ എല്ലാ വര്‍ഷവും നിര്‍ബന്ധമായും നടത്തേണ്ട ഒരു മലകയറ്റം പോലെയോ ദര്‍ശിക്കാന്‍ വിട്ടുപോയാല്‍ മനസ്സില്‍ അതുവരെ നിറഞ്ഞ എല്ലാ അറിവുകളും നഷ്ടമാകുന്ന ഒരു വാര്‍ഷിക മായികവിസ്ഫോടനം പോലെയോ ഞാനതിനെ സമീപിക്കാറുമില്ല. വര്‍ത്തമാനകാലത്തില്‍ നിലയുറപ്പിച്ചുനിന്ന്‌ ലോകത്തില്‍ ഇന്നലെവരെ വന്നൂകഴിഞ്ഞതും ഇന്ന് സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതുമായ മാറ്റങ്ങളെ - അനുദിനം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ-സാമ്പത്തിക ബന്ധങ്ങള്‍, പുതിയ ജീവിത ശൈലികള്‍, സമൂലപരിണാമത്തിന്നു വിധേയമായിക്കൊണ്ടിറ്റ്രിക്കുന്ന സാമൂഹ്യാവാസവ്യവസ്ഥകള്‍, ......... നേരില്‍ മുഖാമുഖം നോക്കി അവയുടെ തനിരൂപങ്ങള്‍ ഒപ്പിയെടുക്കുമ്പോഴാണ്‌ നല്ല സിനിമ പിറക്കുന്നതും അത്‌ കാലാകാലത്തേക്കായി ശാശ്വതീകരിക്കപ്പെടുന്നതും എന്നും ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു.
ഇത്തരം മേളകളിലേക്ക്‌ പുറത്തുനിന്നെത്തുന്ന എല്ലാ സിനിമകളും കാണാനാകില്ലെന്നതാണല്ലോ കാര്യം. പത്തിരുനൂറോളം സിനിമകളാണ്‌ ആറേഴുദിവസങ്ങള്‍കൊണ്ട്‌ കാണിക്കുന്നത്‌. അതില്‍ ഒരാള്‍ക്ക്‌ എത്രയെണ്ണം കാണാനാകും? ഏതായായലും കാണാനായേടത്തോളം പുതിയ ചിത്രങ്ങള്‍ ആരേയും നിരാശപ്പെടുത്തുകയുണ്ടായില്ല. അവ കാണികളുടെ പ്രതീക്ഷകള്‍ നിലനിര്‍ത്തുകതന്നെ ചെയ്തു. എബൌട്‌ എല്ലി, ബിഷന്‍ സാല്‍, ജെരിചൊവ്‌, ജെര്‍മല്‍, ട്രൂ നൂണ്‍, ട്രാന്‍സിസ്റ്റര്‍ ലവ്‌ സ്ടോറി, ......ഇറാന്‍, ജര്‍മനി, തുര്‍ക്കി , ഇന്തോനേഷ്യ, താജികിസ്ഥാന്‍, തായ്ലാന്‍ഡ്‌, ... പതിവുപോലെ മറ്റൊരു ദേശാടനം കൂടി. പിന്നെ വടക്കെ ഇന്ത്യയില്‍ നിന്നുള്ള ചില ചിത്രങ്ങള്‍ - മഹാരാഷ്ട്രയില്‍ നിന്ന്‌ ഹരിശ്ചന്ദ്രാസ്‌ ഫാക്ടറി, സയീദ്‌ മിര്‍സയുടെ ഏക്‌ തൊ ചാന്‍സ്‌, ---അങ്ങിനെ.
അവയെപറ്റിയൊക്കെ ഒരുപാടാളുകള്‍ മേളക്കു തൊട്ടു പിന്‍പേ പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞതുമാണ്‌.
ആഖ്യാനത്തിണ്റ്റെ സാരള്യവും ആഖ്യാതത്തിണ്റ്റെ സമകാലികതയുമാണ്‌ നേരത്തേ പറഞ്ഞ എല്ലാ സിനിമകളേയും ഹൃദ്യമാക്കിയിരുന്ന പ്രധാന ഘടകങ്ങള്‍. അവ കാണാന്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു കെങ്കേമമായ സിനിമ കാണാനെന്ന മട്ടില്‍ നിങ്ങളെടുത്തുതുടങ്ങുന്ന മാനസികമായ തയ്യാറെടുപ്പുകളെല്ലാം സിനിമ കണ്ടൂതുടങ്ങുമ്പോള്‍ നിങ്ങളെ വിട്ടൊഴിയുന്നു. ഒരു പിരിമുറുക്കങ്ങളും നിങ്ങളെ അലോസരപ്പെടുത്തുന്നില്ല. കഥ നടക്കുന്ന അതാതു ദേശങ്ങളുടെ ചരിത്രമോ ഭൂമിശാസ്ത്രമോ നിങ്ങള്‍ക്കറിഞ്ഞുകൂടെന്ന സംഭ്രാന്തിയോ സംവിധായകര്‍ പറയാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുവെന്ന്‌ നിരൂപകരൂം മറ്റും നിങ്ങളെ പറഞ്ഞുഭയപ്പെടുത്തിയിരുന്ന നെടുങ്കന്‍ കാര്യങ്ങള്‍ എന്തൊക്കെയാരിക്കുമെന്ന അസ്വസ്ഥതകളോ ഒന്നും പൊടുന്നനെ നമ്മെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാതാകുന്നു. കാഴ്ചക്കാരെ തുടക്കം മുതല്‍ തന്നെ തണ്റ്റെ ദൃഷ്ടിതലത്തിലേക്കു കയറിയിരിക്കാന്‍ സമ്മതിക്കുന്ന ചലച്ചിത്രകാരന്‍മാര്‍. ചിത്രങ്ങള്‍ തുടങ്ങുമ്പോള്‍ തന്നെ രണ്ടുകൂട്ടരും തമ്മില്‍ കാണാന്‍ തുടങ്ങുന്നു. അവര്‍ക്കിടയിലുള്ള മറകളെല്ലാം കൊഴിഞ്ഞു തീരുന്നു. അവസാനം വരെ അങ്ങിനെ പരസ്പരം തോളില്‍ കയ്യിട്ട്‌ കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ്‌ അവര്‍ സിനിമയില്‍ പങ്കെടുക്കുന്നു. എല്ലാം കഴിയുമ്പോള്‍ കാഴചക്കാര്‍ മാത്രം ബാക്കിയാകുന്നു. അവര്‍ക്കാകട്ടെ സ്വന്തം സ്വാന്തം ശബ്ദമുക്തം, അശാന്തം.
ഞാനും ശ്രദ്ധിച്ച ഈ സിനിമകളൊക്കെത്തന്നെയാണ്‌ പൊതുവെ എല്ലാവര്‍ക്കും ഇഷ്ടപ്പെട്ടതെന്നും നിരൂപകശ്രദ്ധക്കു പാത്രമായതെന്നും പിന്നീട്‌ അറിഞ്ഞപ്പോളാണ്‌ എണ്റ്റെയും സിനിമസംസ്കാരം സമകാലീനമായിത്തന്നെ പരിപുഷ്ടി പ്രാപിച്ചുനില്‍ക്കുന്നുണ്ടെന്നും താര്‍ക്കോവ്സ്കിയേയോ ഐസെന്‍സ്റ്റീനേയോ അടുത്തറിയാന്‍ ശ്രമിക്കാത്തതുകൊണ്ട്‌ സമകാലിക സിനിമ എനിക്കന്യമായിപ്പോകുന്നില്ലെന്നും ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി ഉറപ്പായത്‌. സിനിമയുടെ രാഷ്ട്രീയത്തെപറ്റി ആലോചിച്ച്‌ തല പുകക്കാന്‍ നിത്യജീവിതപ്രശ്നങ്ങള്‍ എന്നെ സമ്മതിക്കാത്തതുകൊണ്ട്‌ ഞാന്‍ കണ്ട ഈ സിനിമകളിലെ രാഷ്ട്രീയം എന്തെന്ന്‌ എനിക്ക്‌ മനസ്സിലാക്കാനായില്ലെന്നും എനിക്കു തോന്നുകയുണ്ടായില്ല.
ഇത്രയും പറഞ്ഞുവന്നത്‌ മലയാളത്തില്‍ നിന്നു ചലച്ചിത്രമേളകള്‍ക്കെത്തുന്ന സിനിമകളെക്കുറിച്ചു കുറച്ചു കാര്യങ്ങള്‍ പറയാമെന്നു കരുതിയാണ്‌. മലയാളിയുടെ നല്ല സിനിമയെക്കുറിചുള്ള സങ്കല്‍പത്തില്‍ കഴിഞ്ഞ കുറേ കാലമായി കാതലായ എന്തോ പിഴവു വന്നുപെട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന കാര്യം ഇത്തവണത്തെ മേള കണ്ടിറങ്ങിയപ്പോഴും പതിവുപോലെ തോന്നുന്നു. നമ്മുടെ സിനിമ കാലത്തിനൊപ്പം നടക്കാതായിട്ട്‌ കുറേക്കൊല്ലങ്ങളായിരിക്കുന്നു. ചുറ്റുപാടുകളില്‍ ആനുകാലികങ്ങളായി വരുന്ന മാറ്റങ്ങളൊന്നും നമ്മുടെ സിനിമാപ്രവര്‍ത്തകര്‍ കാണാറില്ല. അതിനുപകരം അരവിന്ദന്‍, അടൂറ്‍, ഷാജി കരുണ്‍' തുടങ്ങിയവരുടെ സൃഷ്ടികള്‍ക്ക്‌ സ്തുതിപാടിക്കൊണ്ട്‌ അവര്‍ നിലകൊള്ളുന്നു. ഇവരാണെങ്കില്‍ , നമ്മുടെ പോയ ഫ്യൂഡല്‍ പാരമ്പര്യങ്ങളുടെ ആരാധകര്‍. മാറുന്ന കാലത്തിനൊത്ത്‌ നമ്മുടെ ആളുകളുടെ പ്രശ്നങ്ങളും സമസ്യകളും മാറുന്നുണ്ടെന്നറിയാത്തവര്‍. അല്ലെങ്കില്‍ വാസ്തവസ്ഥിതികളോട്‌ മുഖം തിരിച്ച്‌ തൊട്ടാല്‍ കൈപൊള്ളിയേക്കാവുന്ന അവസ്ഥകളെ തന്ത്രപൂര്‍വം ഒഴിവാക്കി നടക്കുന്നവര്‍, അധികാരഘടനകളോട്‌ എക്കാലത്തും ചാര്‍ച്ച സൂക്ഷിക്കാന്‍ കഴിയുന്നവര്‍. അവരെന്നും പണ്ടത്തെ കഥകളേ സിനിമയാക്കിയിട്ടുള്ളു. പണ്ടുപണ്ട്‌, ഒരിടത്ത്‌ ..... എന്നമട്ടിലല്ലാതെ അവരുടെ ആഖ്യാനരീതികള്‍ വികസിച്ചിട്ടുമില്ല. നമ്മുടെ ചുറ്റുപാടുകളില്‍ അന്നന്നു നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങളും സിനിമയുടെ വിഷയമാകേണ്ടതാണെന്ന്‌ അവര്‍ സൌകര്യപൂര്‍വം മറക്കുന്നു. അവരുടെ രീതിയില്‍ പടം പിടിച്ച്‌ നവഗതരും തടിതപ്പുന്ന ഒരു വല്ലാത്ത അവസ്ഥയിലാണ്‌ മലയാള സിനിമ ഇന്ന്.
കേരളത്തിലെ സിനിമാപ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്ക്‌ നൊസ്റ്റാല്‍ജിയകളെ ഉപേക്ഷിച്ച്‌ യതൊരു പരിശ്രമങ്ങളുമില്ല. അത്‌ സമൂഹത്തിണ്റ്റെ മുഴുവന്‍ നൊസ്റ്റാല്‍ജിയകളുടെ ഭാഗമാണെന്ന്‌ ഇടക്കിടെ സാധാരണക്കാരായ കാണികളെ ആവര്‍ത്തിച്ചുദ്ബുദ്ധരാക്കാറുണ്ടെങ്കിലും അത്‌ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളില്‍ നിന്നൊഴിയാനുള്ള എറ്റവും എളുപ്പമാര്‍ഗമാണെന്നത്‌ അവരെപ്പോലെ ഈ കാണികളും മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ടെന്ന്‌ അവരിനിയും അറിഞ്ഞിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ടാണല്ലോ പതിവു ചേരുവകളായ കഥകളിയോ കൂടിയാട്ടമോ ഒക്കെ ചേര്‍ത്ത്‌ മേമ്പൊടിക്കു നാടന്‍ കലാരൂപങ്ങളുമായി പടം പിടിക്കുന്ന രീതി അവര്‍ ഇനിയും നിര്‍ത്താത്തത്‌. അതുകൊണ്ടൂ തന്നെയാണ്‌ അവരുടെ സിനിമകള്‍ക്ക്‌ ആളു കേറാത്തത്‌ എന്നും അവരറിയുന്നില്ല. നൊസ്റ്റാള്‍ജിയകളില്‍ കുടുങ്ങിപ്പോയാല്‍ ഒരു കലാരൂപത്തിനും മുന്‍പോട്ട്‌ ഗതിയില്ലെന്ന കാര്യം അവര്‍ മറക്കുന്നു. സമകാലീനാവസ്ഥകളില്‍നിന്ന്‌ തങ്ങളുടെ സിനിമകള്‍ക്കാവശ്യമായ ആശയബീജങ്ങളും ബിംബകല്‍പനകളും കണ്ടെടുക്കാന്‍ ഇവര്‍ക്കാവുന്നില്ല. ഒരൊറ്റ സിനിമയെടുക്കുമ്പോഴേക്കുതന്നെ ധാരാളം പ്രശസ്തി നേടാനും ഏറ്റവും വലിയ ചലച്ചിത്രകാരന്‍ എന്ന ഖ്യാതി നേടാനും നൊസ്റ്റാള്‍ജിയകളെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തുകയാണിവര്‍. സാധാരണക്കാരും കൂടി കാണുന്ന ഒരു സിനിമയുണ്ടാക്കി സമൂഹത്തില്‍ മൊത്തം അറിയപ്പെടാനും എല്ലാ സാമൂഹ്യധാരകളോടും ഒരുപോലെ പ്രതികരിക്കാനും ശ്രമിക്കുന്നതിനുപകരം ഇക്കൂട്ടര്‍ അവാര്‍ഡുനിര്‍ണ്ണയസംഘങ്ങളെ മുന്നില്‍ കണ്ടുകൊണ്ടാണ്‌ സിനിമയെടുക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്നത്‌. സിനിമയുടെ തിരക്കഥ തയ്യാറാക്കുന്നതോടൊപ്പം തന്നെ സമ്മാനലബ്ധിയുടെ തിരക്കഥകളും ഇവര്‍ തയാറാക്കുന്നു. ഇവിടത്തെ നവ സിനിമാനിരൂപകരാകട്ടെ ഒരു സിനിമയെ പ്രൊമൊട്ട്‌ ചെയ്യുകയെന്നാല്‍ അതിന്‌ ഏതെങ്കിലും രീതിയില്‍ കാണികളെ നേടിക്കൊടുക്കുകയെന്നതിലുപരി അതിന്ന്‌ ഒരവാര്‍ഡ്‌ നേടിക്കൊടുക്കലാണെന്നാണ്‌ ധരിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നത്‌.
പഴയ ഫ്യൂഡല്‍ സങ്കല്‍പങ്ങള്‍ മലയാള സിനിമാപ്രവര്‍ത്തകരുടെ മനസ്സില്‍ നിന്നു വിട്ടുപോകാത്തതെന്തുകൊണ്ടാണ്‌. അധികാരം കയ്യാളുന്നവരുടെ കഥകള്‍ സമൂഹത്തിണ്റ്റ്‌ മൊത്തം അവസ്ഥയുടെ കഥകളായി എണ്ണപ്പെട്ടിരുന്ന പഴയ കാലത്തു നിന്നു മാറി ഇക്കാലത്ത്‌ സാമാന്യജനങ്ങളിലേക്ക്‌ സമകാലികാവസ്ഥകളിലേക്ക്‌ കഥകളന്വേഷിച്ച്‌ പോകാന്‍ അവര്‍ മടിക്കുന്നതെന്താണ്‌? അധികാരം കയ്യാളുന്നവരുടെ കഥകള്‍ തന്നെ വേണമെന്നുണ്ടെങ്കില്‍ എന്തുകൊണ്ടും ആ സ്ഥാനത്തിനിന്നര്‍ഹരായ - വോട്ടു ബാങ്കുകളായി തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളില്‍ വിധിനിര്‍ണയം നടത്തുന്നവരില്‍ പ്രധാനികളെന്ന നിലക്ക്‌ - മധ്യവര്‍ഗക്കാരുടെ ദൈനംദിനപ്രശ്നങ്ങളെ സിനിമാവിഷയങ്ങളാക്കാന്‍ സധൈര്യം നേരിട്ടിറങ്ങാന്‍ അവര്‍ മടിക്കുന്നതെന്തിനാണ്‌? നമ്മുടെ ചുറ്റുപാടുകള്‍ നിരീക്ഷിച്ച്‌ വര്‍ത്തമാനപ്രസക്തിയുള്ള പ്രമേയങ്ങള്‍ തേടിപ്പോകുന്നതിനുപകരം വെറും ഗതകാലോപാസകരായി അവരെ മാറ്റിയെടുക്കുന്ന ശക്തികള്‍ ഏതാണ്‌? മതബാഹ്യരായി ജീവിച്ചുപോന്ന നമ്മുടെ മുന്‍മുറക്കാരുടെ കാലത്തെ അപക്വമായി കണ്ടെത്താന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു വെറും കെട്ടുകഥയെ - ഐതിഹ്യത്തിണ്റ്റെ കുപ്പായമിടുവിച്ച്‌ തികഞ്ഞ അഭ്യാസപാടവത്തോടെ ഒരു ഞാണിന്‍മേല്‍ക്കളി പോലെ തല്ലിക്കൂട്ടിയെടുത്ത, അവികസിതമായ ഒരു സ്യൂഡോ മിത്തിനെ - ഉപജീവിച്ച്‌ സിനിമയെടുക്കാന്‍ പ്രിയനന്ദനനെപ്പോലെയൊരാള്‍ക്ക്‌ തോന്നുന്നതെന്തുകൊണ്ടാണ്‌?
ചുറ്റുപാടുകളിലെ വാസ്തവങ്ങളിലേക്ക്‌ സ്വതന്ത്രരായി സ്വയം ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുന്നതിനുപകരം സിനിമാസാഹിത്യസിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ പുകമറക്കകത്തിരുന്നുകൊണ്ട്‌ ചലച്ചിത്രപ്രവര്‍ത്തകരുടെയിടയില്‍ സ്ഥാനം പിടിക്കുകയാണ്‌ എളുപ്പമെന്നും തനിക്കും സുരക്ഷിതങ്ങളായ കുറെ മേച്ചില്‍ പുറങ്ങള്‍ വേണമെന്നും ഓരോരുത്തര്‍ക്കും തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരിക്കും. പ്രിയനന്ദനന്‍ മാത്രമല്ല, ഇടക്കിടെ ഓരൊ സിനിമ പിടിച്ച്‌ അവാര്‍ഡുകളുടെ കുളിര്‍തണലുകളില്‍ രസിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന പല നവസിനിമാസംവിധായകരും ഇതുതന്നെയാണ്‌ ചെയ്യുന്നത്‌. സാഹിത്യത്തില്‍ കാരൂരും ബഷീരുമൊക്കെ അലഞ്ഞുനടന്നതുപോലെയോ, അല്ലെങ്കില്‍ എസ്‌ കെ പൊറ്റെക്കാട്ടിനെപ്പോലെ കണ്ടിടത്തുറങ്ങിയും കാണുന്നവരുടെയെല്ലാം സഹായം വാങ്ങിയും ലോകം നുഴുവന്‍ സഞ്ചരിച്ചുചെല്ലാനോ ഇവര്‍ മടികാണിക്കുന്നു. പഴയ ഫ്യൂഡല്‍ സങ്കല്‍പങ്ങളോട്‌ അവര്‍ കാണിക്കുന്ന കാണികുന്ന ഈ ദാസ്യം, പഴമയെ കയ്യില്‍ കരുതിനടക്കാനുള്ള ഈ ആസക്തി, പുതിയ കാലത്തിണ്റ്റെ പണാധിപത്യത്തിനെ അംഗീകരിക്കുന്നതിനു തുല്യം തന്നെയാണ്‌. രണ്ടും സമ്പത്തുമായുള്ള ബാന്ധവത്തിണ്റ്റെ കാര്യത്തില്‍ അടിസ്ഥാനപരമായി ഒന്നുതന്നെയാണല്ലോ.
സയീദ്‌ മിര്‍സയുടെ ഏക്‌ തൊ ചാന്‍സ്‌ പോലെ വര്‍ത്തമാനവാസ്തവങ്ങളെ മനുഷ്യാവസ്ഥകളൂടെ തിളക്കുന്ന ദ്രവകാചങ്ങളിലൂടെ നോക്കിക്കാണാനും മനുഷ്യനിലെ നന്‍മകളെക്കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണങ്ങളിലേക്കു കൂടി ആ കാഴ്ചകളെ തിരിച്ചുവിട്ട്‌ വീണ്ടും തിളപ്പിച്ചുരുക്കിക്കുറുക്കി നമുക്കുമുന്നിലിട്ടു തരാനും സാധിക്കുന്ന ഒരു ചലച്ചിത്രം മനസ്സില്‍ സങ്കല്‍പിക്കാന്‍ കേരളത്തിണ്റ്റെ പുതുതലമുറയില്‍ പെട്ട ഏതു ചലച്ചിത്രസംവിധായകന്നാണ്‌ കഴിയുക. ഏറ്റവും വിരസമായി അവസാനിച്ചേക്കവുന്ന ഒരു ശ്രമമായിത്തീരേണ്ട ഹരിശ്ചന്ദ്രാസ്‌ ഫക്ടറി കണ്ട്‌ തീരുമ്പോഴേക്ക്‌ ദാദ സാഹെബ്‌ ഫാല്‍കെ എന്ന അസാമാന്യനായ, കഠിനാദ്ധ്വാനിയായ, തികഞ്ഞ ദേശസ്നേഹിയും മനുഷ്യസ്നേഹിയുമായ ഒരു മനുഷ്യന്‍ നമുക്കു മുമ്പില്‍ അനാവരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്‌ - കാര്യങ്ങള്‍ ഇങ്ങിനെയൊക്കെത്തന്നെ നില്‍ക്കുകയാണെങ്കില്‍ - മലയാളത്തിലെ പുതുനിരസംവിധായകര്‍ക്കിടയില്‍ എക്കാലത്തും അസൂയാജന്യമായിത്തന്നെ നില്‍ക്കില്ലേ.
ഈ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ കേരളകഫേയുടെ സാംഗത്യം വളരെ ശ്രദ്ധേയമാകുന്നു. മലയാളത്തിലെ നവസിനിമാപ്രവര്‍ത്തകരെന്നു പറയുന്നവരെ മുഖത്തടിച്ചു കളിയാക്കിക്കൊണ്ടാണ്‌ അതിണ്റ്റെ വരവ്‌. സിനിമയെന്നാല്‍ സാങ്കേതികത കൂടിയാണെന്ന്‌, തല്ലിക്കൂട്ടിയുണ്ടാക്കുന്ന ചിത്രാഭാസങ്ങളല്ലെന്ന്‌ അടിവരയിട്ടുപറയുന്നതിനൊപ്പം കേരളത്തിണ്റ്റെ സമകാലീനപരിപ്രേക്ഷ്യങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കാന്‍ തങ്ങളും ആരുടേയും പുറകിലല്ലെന്ന്‌ കച്ചവടസിനിമക്കാര്‍ പറയുന്നത്‌ അതില്‍ നമ്മള് കേള്‍ക്കുന്നു. ആരെയൊക്കെ എവിടേയൊക്കെ അംഗീകരിക്കണം എന്ന കാര്യത്തില്‍ നവസിനിമാനിരൂപകരെന്നു പറയുന്നവര്‍ സ്വല്‍പം സഹിഷ്‌ണുത കാണിച്ചാല്‍ കണ്ടെത്താവുന്ന അസംഖ്യം അവസരങ്ങള്‍ മുഖ്യധാരാമേഖലയിലുമുണ്ടെന്ന്‌ അത്‌ അടിവരയിട്ടു കാണിക്കുന്നു. പക്ഷെ നല്ല സിനിമ ഏതെന്നു നിര്‍ണ്ണയിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നവര്‍ അവസാനവാക്കായി നൊസ്ടാള്‍ജിയ സിനിമകള്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നവരെ മാത്രമേ അംഗീകരിക്കുള്ളൂ എന്ന്‌ നിര്‍ബന്ധം പിടിച്ചാല്‍ എന്തു ചെയ്യാനാകും? മലയാള സിനിമ അവിടെ മാത്രം വട്ടം ചുറ്റി നിന്നുപോകും. അത്രതന്നെ. അവര്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നതുമാത്രമാണ്‌ കേരളത്തിലുണ്ടാകുന്ന ലോകോത്തര സിനിമ എന്നു തോന്നിക്കുമാറ്‌ ഓരോ വര്‍ഷവും അവരെ മാത്രം കേന്ദ്രീകരിച്ചുകൊണ്ട്‌ ചലച്ചിത്രമേളകളും അവാര്‍ഡ്‌ നിര്‍ണ്ണയങ്ങളും സംഘടിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ നല്ല സിനിമകള്‍ നിര്‍മ്മിക്കപ്പെടാനും അവ ആളുകള്‍ ആസ്വദിക്കാനും എന്തോ ബൃഹത്തായ തയ്യാറെടുപ്പുകള്‍ ആവശ്യമാണെന്നും സാധരണ ആസ്വാദകര്‍ക്കൊന്നുമതിനാവില്ലെന്നുമൊക്കെ പറഞ്ഞ്‌ തന്ത്രശാലികളായ ആരൊക്കേയോ ചേര്‍ന്ന്‌ കാണാമറയത്ത്‌ എന്തൊക്കേയൊ നാടകങ്ങള്‍ കളിക്കുന്നുണ്ടെന്ന സാമന്യജനങ്ങളുടെ സംശയങ്ങള്‍ ബലപ്പെട്ടുപോകാനും മതി.
ഫിലിം സൊസൈറ്റി പ്രസ്ഥാനങ്ങളോട്‌ കടപ്പെട്ടുകൊണ്ട്‌ നല്ല സിനിമയെ മനസ്സിലാക്കാനും സിനിമാപ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ ക്രിയാത്മകമായി ഇടപെടാനും കഴിയേണ്ടിയിരുന്നവരും നൊസ്ടാള്‍ജിയച്ചിത്രങ്ങളുടെ ഈ വഴിയേതന്നെയാണ്‌ യാത്രചെയ്യുന്നതെന്ന കാര്യം വിചിത്രമായി തോന്നുന്നു. മലയാളസിനിമയെ കാലഹരണപ്പെട്ട ബിംബങ്ങളുടെ പിടിയില്‍ നിന്നു വിടുവിച്ചെടുക്കാന്‍ അവരും വഴി മാറിച്ചവിട്ടേണ്ടതുണ്ട്‌. കച്ചവടസിനിമക്കും നൊസ്റ്റാള്‍ജിയ സിനിമക്കുമിടയില്‍ നില്‍ക്കുന്ന പലരേയും ശരിയായ രീതിയില്‍ കണ്ടെത്തുന്ന കാര്യത്തില്‍ ഇക്കൂട്ടര്‍ തങ്ങളുടെ പങ്കും ഉത്തരവാദിത്തവും പുനര്‍നിര്‍വചിക്കേണ്ട കാലം വൈകിയിരിക്കുന്നു.
Showing posts with label പ്രതികരണം. Show all posts
Showing posts with label പ്രതികരണം. Show all posts
Wednesday, March 3, 2010
Sunday, September 13, 2009
കാലമിങ്ങിനെ....
കുറച്ചു ദിവസം മുമ്പ്‌ ഒരു പത്രത്തില്‍ കണ്ട വാര്‍ത്ത. കേരളത്തില്‍ വടക്ക്‌ വടക്ക്‌ ഏതോ ഒരു ഉള്‍നാട്ടില്‍ ഒരു വീട്ടില്‍ ഒരു കുട്ടി ഒരു വാഷിങ്ങ്‌ മെഷീനില്‍ തല മുങ്ങി കിടന്നത് കാരണം മരിച്ചു. കുട്ടിക്ക വയസ്സ്‌ ഒന്നര. വീട്ടില്‍ ആരുമില്ലാതിരുന്ന സമയത്ത്‌ അലക്ക് യന്ത്രത്തിന്റെ പാത്രത്തില്‍ എന്തുണ്ടെറിയാന്‍ അവന് കൌതുകം. സമീപത്തുണ്ടായിരുന്ന പ്ളാസ്‌ററിക്‌ കസേര നീക്കി അവന് അലക്കുയന്ത്രത്തിനടുത്തെത്തുന്നു. അതില്‍ പിടിച്ച്‌ കസേരയില്‍ കയറുന്നു. പിന്നെ അവനതിനകത്തേക്ക്‌ എത്തിനോക്കുന്നു, ചിലപ്പോള്‍ സ്വല്‍പം ഏന്തിവലിഞ്ഞുമായിരുന്നിരിക്കും. പാത്രത്തില്‍ നിറയെ പതഞ്ഞുകിടക്കുന്ന വെള്ളം. കുരുന്നിന്‌ കൌതുകവും കുസൃതിയും വിടരുന്നു. അവനതില്‍ കയ്യിട്ട്‌ കളിച്ചു രസിക്കുന്നു. പെട്ടെന്ന്‌ പ്ളാസ്‌ററിക്‌ കസേര നിരങ്ങിമാറുന്നു. എവിടേയോ അവന് പിടിവിടുന്നു . അവന് അലക്കുയന്ത്രത്തിനകത്തേക്ക്‌ വീഴുന്നു. യന്ത്രം നിര്‍ത്തിയിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന്‌ നമുക്ക്‌ കരുതുക.
ഇതിലെന്തപ്പാ പുതുമ? വെള്ളത്തില്‍ തലയും മൂക്കും മുങ്ങിക്കിടന്നാല്‍ കുട്ടികളല്ല കൂററനാനകളായാലും ചത്തുപോകുമെന്ന്‌ നമ്മെ ആരും പഠിപ്പിക്കേണ്ടതില്ലല്ലോ?
പക്ഷേ വാര്‍ത്ത മുഴുവന്‍ വായിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ്‌ വേറെ എന്തൊക്കയോ സന്ദേഹങ്ങളും ചോദ്യങ്ങളുമൊക്കെ മനസ്സിലെത്തിയത്‌. കുട്ടി വീട്ടില്‍ തനിയെയായിരുന്നു എന്ന്‌ നാമറിയുന്നു. അവന്, ഒന്നരവയസ്സുകാരന്‍, വീട്ടില്‍ തനിയെ ആകാന്‍ കാരണം? അവന്റെ മുത്തച്ഛന്‍ എന്തോ ചെറിയ ആവശ്യത്തിന്‌ വാതിലടച്ചുവെച്ച്‌ തത്കാലം പുറത്തേക്കൊന്നു പോയി. അത്രയേയുള്ളു.
അപ്പോള്‍ കുട്ടിയുടെ അച്ഛനുമമ്മയും എവിടെയായിരുന്നു? അങ്ങകലെ ഏതോ ശീമയില്‍. അവരവിടെ മകനു ജീവിക്കാനാവശ്യമായ പണമുണ്ടാക്കേണ്ട തിരക്കിലായിരുന്നു; പാവം.
കുട്ടിക്ക്‌ ആറേഴുവയസ്സുള്ള ഒരു ചേച്ചിയുള്ളത്‌ എവിടെയായിരുന്നു? കുറച്ചു ദൂരെ, എന്നു പറഞ്ഞാല്‍, ഒരമ്പതു കിലോമീററര്‍ ദൂരെ കുട്ടിയുടെ ഒരച്ഛന്‍ പെങ്ങളുടേയോ അമ്മായിയുടേയോ വീട്ടില്‍ല അവരുടെ പരിരക്ഷണയില്‍ കഴിയുകയായിരുന്നു. അമ്മക്കുമച്ഛനും കുട്ടികളെ വളര്‍ത്താന്‍ കാശുണ്ടാക്കാന്‍ പോകേണ്ടതുകൊണ്ട്‌ മകളേയും വല്ലവരേയും ഏല്‍പ്പിക്കാനേ നിവൃത്തിയുള്ളുവല്ലോ.
കുട്ടിക്ക്‌ പത്തുപന്ത്രണ്ടു വയസ്സായ ഒരു ചെട്ടനുള്ളത് എവിടെയായിരുന്നു? അതിന്റെ കാര്യമാണ്‌ അതിലേറെ കഷ്ടം. അവനും ദൂരെ ആ ശീമയില്‍ത്തന്നെയായിരുന്നു. കാരണം തന്റെ അനുജനും അനുജത്തിക്കും വേണ്ടി കാശുണ്ടാക്കാന്‍ അമ്മയുമച്ഛനും പാടുപെടുമ്പോള്‍ അവരെ സഹായിക്കാന്‍, അവര്‍ക്കൊരു കൈ താങ്ങാകാനുള്ള പരിശീലനം നേടുകയായിരുന്നു അവന്.
കുട്ടിയെ അന്വേഷിക്കാന്‍ വീട്ടില്‍ അവന്റെ മുത്തച്ചന്റെ കൂടെ അവന്റെ മുത്തശ്ശി ഇല്ലാതിരുന്നതെന്തേ ? പാവം മുത്തശ്ശി - ചികിതിസിക്കാന് ഇവടെ ആരുടേയും കയ്യില്‍ ഒരു കാശും ഇല്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ട്‌ വളരെ നേരത്തേ തന്നെ വല്ല അസുഖവും പിടിച്ചപ്പോള്‍ മരിച്ചു കാണും.
ഒരൊന്നരവയസ്സുകാരനെ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ തത്കാലക്കേത്തെങ്കിലും ഒരു ജോലിക്കാരിയോ അയല്‍പക്കക്കാരിപോലുമോ ഇല്ലാതിരുതെന്തേ? അതിനൊക്കെ ഏതെങ്കിലും തരത്തില്‍ കാശു ചെലവാക്കേണ്ടി വരില്ലേ. അതിനൊന്നും ഇവിടെ പാങ്ങില്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ലേ അച്ഛനുമമ്മയും അങ്ങ്‌ ശീമകളില്‍ പോയി കിടക്കുന്നത്‌.
അങ്ങിനെ, ജീവിക്കാന്‍ യാതൊരു മാര്‍ഗ്ഗവും ഇവിടെ കിട്ടാതെ, അങ്ങകലെ ഏതൊക്കേയോ രാജ്യങ്ങളില്‍ പോയി കഷ്ടപ്പെട്ട്‌ കാശുണ്ടാക്കി പാടുപെടുന്ന അച്ഛനമ്മമാരോട്‌ നമുക്ക്‌ സഹതപിക്കുക. ഇവരിലേറെയും സാമ്പത്തികമായി ഇടത്തരക്കാരും ബൌദ്ധികമായി മദ്ധ്യവര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ പെടുന്നവരും ആണ്‌ താനും. ഇന്ത്യാ മഹാരാജ്യം ഇത്തരക്കാരോട്‌ - ധാരാളം വിദേശനാണ്യം നേടിത്തരുന്ന ഇക്കൂട്ടരോടു - എന്നും ഏതോതരത്തില്‍ കടുത്ത കൃതഘ്നത കാണിക്കുുണ്ടെന്ന്‌ ഇവിടത്തെ പത്രങ്ങളില്‍ ഇടക്കിടെ ഫീച്ചറുകള്‍ കാണാറുണ്ടെന്നും നാമറിയുക. അതുകൊണ്ട്‌ അവരോട്‌ നമുക്കുള്ള അനുതാപം നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ നിന്ന്‌ കെട്ടുപോകാതെ കാക്കുക.
ഇത്തരം കാര്യങ്ങളൊന്നും ആരുമാരും ഇപ്പോള്‍ ചര്‍ച്ചചെയ്യാറില്ലെങ്കിലും ഒരു ദിവസം ആഫീസിലെ ഇടവേളകളൊന്നില്‍ വെറുതേ ഈ വിഷയം സംസാരത്തിനെടുത്തിട്ടു. ആളുകള്‍ മക്കളെ വല്ലവരേയും എല്‍പിച്ച്‌ അതിദൂരവിദേശങ്ങളില്‍ ഇങ്ങിനെ പോയി പണിയെടുക്കേണ്ട കാര്യം ഇന്ത്യയിലെ മദ്ധ്യവര്‍ഗ്ഗക്കാര്‍ക്കുണ്ടോ? കുട്ടികള്‍ക്ക്‌ അവരുടെ ശൈശവത്തില്‍ അച്ഛനമ്മമാരുടെ പരിലാളനം കിട്ടാതെ വരുന്നത്‌ ഏതെങ്കിലും തരത്തില്‍ അവരുടെ വളര്‍ച്ചയെ ബാധിക്കില്ലേ. ഇങ്ങിനെയൊക്കെ ധാരാളം കാശുണ്ടാക്കിയില്ലെങ്കില്‍ ഇക്കൂട്ടര്‍ക്ക്‌ ഇവിടെ ജീവിക്കാനാവില്ലേ. അങ്ങിനെ പല കാര്യങ്ങളും ചര്‍ച്ചക്കെടുത്തിടണമെന്ന്‌ കരുതിയിരിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു സുഹൃത്ത്‌ ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു. 'എന്റെ ഇഷ്ടാ, പെററിട്ട്‌ ഇരുപത്തെട്ടാം പക്കം അമ്മ കുഞ്ഞിനെ അമ്മമ്മയുടെ കയ്യില്‍ കൊടുത്ത്‌ കുഞ്ഞിന്റെ അച്ചനെയും കൂട്ടി ദുബായിക്കു പറന്നത് നേരില്‍ ഞാന്‍ കണ്ടതാണ്‌. ചോദിച്ചപ്പോള്‍ പറഞ്ഞത്‌ നാലു കാശു കിട്ടുന്നത് കളഞ്ഞാല്‍ നാളെകാലത്ത്‌ എന്റെ മക്കള്‍ മാത്രമല്ലേ കഷ്ത്തിലാകാന്‍ കാണൂ എന്ന്‌. ഇതാണ്‌ കാലം ആളുകള്‍ക്ക്‌ കാശേ വേണ്ടൂ. അവര്‍ കാശുണ്ടാക്കുന്നു. അവരുടെ മക്കളും കാശുണ്ടാക്കുന്ന യന്ത്രങ്ങളായാല്‍ മതിയെന്ന്‌ അവര്‍ നിശ്ചയിക്കുന്നു. അവര്‍ മനുഷ്യരായാല്‍ ശരിയാകില്ല എന്നും അവര്‍ തീര്‍ച്ചയാക്കുന്നു. ഇത്തിരിയൊത്തിരി ദുരിതവും കഷ്ടപ്പാടുമൊക്കെയായി പരസ്പരം സ്നേഹിച്ചും അത്യാവശ്യത്തിന്‌ ആളുപകാരം ചെയ്തും കിട്ടാക്കടം കൊടുത്തും ഇവിടെത്തന്നെ കഴിച്ചുകൂട്ടിയാല്‍ അപമാനമാകുന്നു. പരദേശത്തെ കാശേ നമുക്ക വാഴൂ. അതവിടെ വിദേശകറന്‍സിയില്‍ കിട്ടുന്നതുകൊണ്ട്‌ ഇവിടെ അത്യാവശ്യങ്ങള്‍ക്കാണെങ്കില്‍പ്പോലും ചോദിക്കുന്ന ആര്‍ക്കും കടം കൊടുക്കാതെ കഴിക്കുകയും ചെയ്യാം.
വേറൊരു സുഹൃത്ത്‌ പ്രവാസിയായ മകള്‍ക്കു വേണ്ടി വയസ്സുകാലത്ത്‌ കണ്ടവരുടെ പടി തെണ്ടി നടക്കേണ്ടിവന്നതിന്റെ പരിഭവമാണ്‌ പറഞ്ഞത്‌. കേരളസര്‍ക്കാര്‍ ആരോഗ്യവകുപ്പില്‍ നഴ്സായിരുന്നു മകള്‍. സര്‍വീസില്‍ നിന്ന്‌ പത്തു വര്‍ഷത്തെ ലീവെടുത്താണ്‌ വിദേശത്തു പോയത്‌. അവള്‍ അവിടെ ധാരാളം പണം സമ്പാദിക്കുന്നുണ്ട്‌. കൂടെ ഭര്‍ത്താവും. കുട്ടികള്‍ ഇവിടെ. അവര്‍ ജനിച്ചതും ആദ്യകാലത്ത്‌ വളര്‍ന്നതും ഇവിടെത്തന്നെയായതുകൊണ്ട്‌ സ്കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യസം ഇവിടെത്തന്നെ, ഒരു വിധത്തില്‍, നടത്തിക്കൊടുത്തു. അതും ദൂരെ പട്ടണത്തില്‍ പണക്കാര്‍ കുട്ടികള്‍ പഠിക്കുന്ന സ്കൂളില്‍, ഒരകന്ന ബന്ധുവിന്റെ വീട്ടില്‍ നിര്‍ത്തി അയാളുടെ കെയര്‍ ടേക്കര്‍ ഷിപ്പിന്റെ സുരക്ഷയില്‍. ഒരോരുത്തരെയായി പ്ളസ്‌ ടു കഴിയുന്ന മുറക്ക്‌ തങ്ങളുടെ ഇപ്പോഴത്തെ ദേശത്തേക്ക്‌ കൊണ്ടുപോകാന്‍ അവര്‍ കൃത്യമായും കഷ്ടപ്പെട്ടു. അവിടെ തുടര്‍പഠനം പൂര്‍ത്തിയാക്കിച്ച്‌ ജോലി സമ്പാദിച്ചുകൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ പിള്ളേര്‍ക്കൊന്നും യാതൊരു മനുഷ്യപ്പററുമില്ലെന്ന്‌ കെയര്‍ടേക്കര്‍ സൂചിപ്പിച്ച കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോള്‍ 'ഓ അതിലൊക്കെ എന്തിരിക്കുന്നു? അതൊക്കെ നാട്ടിലാകുമ്പോള്‍ പോരേ. അവര്‍ നാലുകാശുണ്ടാക്കാന്‍ തുടങ്ങിയാലെന്തിനാ മനുഷ്യപ്പററ്‌' എന്നായിരുന്നു കുട്ടികളുടെ അച്ഛന്റെ പ്രതികരണം. മകള്‍ക്ക്‌ കെയര്‍ടേക്കറോട്‌ പരിഭവം. മക്കളുടെ പേരില്‍ അയാള്‍ പണം കുറേ പററിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന്‌ ആക്ഷേപവും.
ഏതായാലും പേരക്കുട്ടികളങ്ങെത്തിയല്ലോ, തലയിലെ ഭാരമൊഴിഞ്ഞല്ലോ എന്ന്‌ ആശ്വസിച്ചിരിക്കുമ്പോള്‍ മകള്‍ ഒരു സുപ്രഭാതത്തില്‍ വിളിക്കുന്നു - ഞാനങ്ങു വരികയാണ്‌. രണ്ടാഴ്ച അവിടെ കാണും. അത്രതന്നെ വിവരം. എന്തിനാണ്‌ വരുന്നതെന്ന കാര്യം കക്ഷി ഇവിടെയെത്തിയിട്ടാണ്‌ അറിയുന്നത്‌. കേരളസര്‍വ്വീസിലെ പത്തുവര്‍ഷത്തെ ലീവ്‌ കഴിയുന്ന വിവരം ആള്‍ ഇയ്യിടെയാണ്‌ ഓര്‍ത്തത്‌. പെട്ടെന്ന്‌ വിദേശജോലിസ്ഥലത്തു നിന്ന്‌ കുറച്ചു ദിവസത്തെ ലീവും സമ്പാദിച്ച്‌ നാട്ടിലെത്തുന്നു. പിന്നെ ഇവിടെ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന സര്‍ക്കാര്‍ ആശുപത്രിയില്‍ ചെന്ന്‌ പണിയില്‍ പ്രവേശിക്കുന്നു. ഒരാഴ്ച അവിടെ പണിയൊന്നുമില്ലാതെ ജോലി ചെയ്യുന്നു. പിന്നെ വീണ്ടും പത്തൂവര്‍ഷത്തെ ലീവിന്‌ അപേക്ഷിക്കുന്നു. അത്‌ സാങ്ങ്ഷനാകാന്‍ താമസിക്കുമോ എന്നും ഭയന്ന്‌ അച്ഛനേയും കൂട്ടി രാഷ്ട്രീയദല്ലാള്‍മാരുടെയും ആപ്പീസര്‍മാരുടേയും പടിപ്പുറത്ത്‌ കാത്തുകെട്ടി നില്‍ക്കുന്നു. ഒരുവിധത്തില്‍ ലീവ്‌ ശരിയാക്കി റിലീവിങ്ങ്‌ ഓര്‍ഡര്‍ വാങ്ങി ഏററവും അടുത്ത വിമാനത്തിന്‌ തിരികെ വിദേശത്തേക്ക്‌.
നാട്ടിലെ ഈ അദ്ധ്വാനത്തിനൊക്കെ കൂടെ പോയി കഷ്ടപ്പെടേണ്ടത്‌ പ്രായമായ അച്ഛന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം. അങ്ങോര്‍ കരുതിയിരുന്നത്‌ മകള്‍ ഇനി കേരളത്തിലെ ജോലി നിലനിര്‍ത്താന്‍ യാതൊരു സാദ്ധ്യതയും ഇല്ലെന്നായിരുന്നു. മകളുടെ കൂടേ കഷ്ടപ്പെടുന്നതിനിടയില്‍ ഒരിക്കല്‍ ചോദിച്ചു - എന്തിനാ ഈ പെടാപ്പാടൊക്കെ. ഇവിടത്തെ ജോലി രാജി വച്ച്‌ അവിടെ സുഖമായി കഴിഞ്ഞാല്‍ പോരേ. മറുപടി - വയസ്സുകാലത്ത്‌ റിട്ടയര്‍മെണ്റ്റ്‌ ആനുകൂല്യമായി നാലു കാശു കൂടുതല്‍ കിട്ടിയേക്കാവുന്നത്‌ നമ്മള് എന്തിനാ കളയുന്നത്‌. സര്‍ക്കാരില്‍ നിന്ന്‌ വെറുതേ കിട്ടുന്നതല്ലേ അച്ഛാ. പിന്നെ എല്ലാം കഴിഞ്ഞാല്‍ ഒടുവില്‍ നമ്മുടെ മണ്ണില്‍ത്തന്നെ വന്നുപെടുകയും വേണ്ടേ.
ഇതാണ്‌ ശരാശരി കേരളീയന്‍ ഇന്ന് .
കുട്ടികള്‍ക്ക്‌ വളര്‍ച്ചയുടെ കാലത്ത്‌ ഏററവുമധികം സാമീപ്യം കിട്ടേണ്ടത്‌ അവരുടെ അമ്മയച്ഛന്‍മാരുടേതാണെന്നാണ്‌ വിദഗ്ദ്ധരുടെ നിരീക്ഷണം. ശൈശവത്തില്‍ സ്പര്‍ശത്തിണ്റ്റേയും ലാളനകളുടേയും പങ്കിടലുകളുടേയും ഇടയില്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക്‌ മാതാപിതാക്കള്‍ പകര്‍ന്നു കൊടുക്കുന്നത്‌ . ആയിരത്താണ്ടുകളായി മനുഷ്യന്‍ സമാഹരിച്ച അതിജീവനത്തിന്റെ പാഠങ്ങളാണ്‌. സമൂഹത്തില്‍ എങ്ങിനെ പെരുമാറണമെന്ന പാഠങ്ങള്‍ പഠിച്ചെടുക്കുന്നതിന്‌ മാതൃകകളായി അവരെടുക്കുന്നത്‌ മാതാപിതാക്കളെയാണ്‌, മററാരെയുമല്ല - വിശേഷിച്ചും സംഘര്‍ഷങ്ങളേയും സന്ദേഹങ്ങളേയും അതിജീവിക്കേണ്ടിവരുമ്പോള്‍. കുടുംബാന്തരീക്ഷത്തില്‍ നിന്ന്‌ അവര്‍ക്ക്‌ കിട്ടുന്ന സുരക്ഷാബോധമാണ്‌ പില്‍ക്കാലത്ത്‌ അവരിലെ ആത്മവിശ്വാസമായി വികസിക്കുന്നത്‌. നിരന്തരം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സാമൂഹ്യപരിതോവസ്ഥയില്‍ മാററങ്ങളെ പെട്ടെന്ന്‌ പഠിച്ചു മനസ്സിലാക്കി അവക്കനുരോധമായി എങ്ങിനെ ക്രിയാത്മകമായി നിലനില്‍ക്കാമെന്ന്‌ കുട്ടികള്‍ പരീക്ഷിച്ചുനോക്കുന്നത്‌ ഇവരുടെ മാതൃകകളിലൂടെയാണ്‌. അതുകൊണ്ടുതന്നെ നല്ല സമൂഹജീവികളായി അവരെ മാററിയെടുക്കേണ്ടതില്‍ മാതാപിതാക്കളുടെ സാന്നിദ്ധ്യം ഒഴിച്ചുകൂടാത്തതാകുന്നുണ്ട്‌. അവര്‍ അതില്‍ നിന്ന്‌ വഴിമാറി നടക്കുന്നതിന്റെ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്‌ നാം മുകളില്‍ കണ്ട കാര്യം. മാതൃകകള്‍ ലഭ്യമല്ലാതാകുമ്പോള്‍ മുറിഞ്ഞുപോകുന്നത്‌ പുരോന്‍മുഖമായ അതിജീവനത്തിന്റെ പാതകളാണ്‌. അങ്ങിനെയുള്ള ഘട്ടങ്ങളില്‍, മുന്നോട്ടു പോകാന്‍ സ്വന്തം പാതകള്‍ ഇല്ലാതെ വരുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ കുട്ടികള്‍ ഏതൊക്കെ പാതകളില്‍ മാറിച്ചിന്തിക്കാമെന്നതിന്‌ നമുക്കു ചുററും ധാരാളം തെളിവുകളുമുണ്ട്‌.
നമ്മുടെ ചുറ്റുപാടുകളെയെല്ലാം മാററിമറിക്കുകയും നേരെയാക്കിവക്കുകയും ചെയതുകഴിഞ്ഞുവെന്ന്‌ നാം ധരിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്ന ഈ കമ്പോളത്തിന്റെ കാലത്തുപോലും സ്ഥിതി മറിച്ചല്ല. നമ്മുടെ കുട്ടികളെ മനുഷ്യരാക്കിവളര്‍ത്താന്‍ മാര്‍ക്കററു മുന്നിട്ടിറങ്ങുമെന്ന്‌ കരുതുന്ന അമ്മയച്ഛന്‍മാരുണ്ടോ എന്നറിയില്ല. കാശുകൊടുത്താല്‍ മാത്രം മതിയെന്ന്‌ അവര്‍ കരുതുന്നുണ്ടാകാം. അടുത്ത തലമുറയിലെ ശിശുക്കളെ വളര്‍ത്തിയെടുക്കുന്നതില്‍ പങ്കാളികളാകുന്ന കാര്യത്തില്‍ ഭരണകൂടം അതിന്റേതായ ചില ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളില്‍നിന്ന്‌ ഇന്നും തീര്‍ത്തും പുറകോട്ടു പോയിക്കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത നമ്മുടെ രാജ്യത്ത്‌ അച്ഛന്‍ അമ്മ എന്നീ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ അല്ലെങ്കില്‍ സങ്കല്‍പനങ്ങള്‍ കമ്പോളവല്‍ക്കരിക്കപ്പെടാതെ നിലനിര്‍ത്താന്‍ നമ്മള് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഇവ രണ്ടും പരസ്പരപൂരകങ്ങളായി വര്‍ത്തിക്കേണ്ടവയുമാണ്‌. ഏതെങ്കിലുമൊന്നില്ലെങ്കില്‍ മറേറതുകൊണ്ടുള്ള ഫലം പാതിക്കും താഴെപ്പോകുന്നു. പണത്തെഴുപ്പിനപ്പുറം പ്രതിഫലേച്ഛയില്ലാത്ത സ്നേഹത്തിന്റെ , കടമകളുടെ മടിക്കനം മാത്രമാണ്‌ അവിടെ പ്രസക്തം. ആഗോള ഉദാരീകരണത്തിന്റെ ഈ അന്ധകാരനഴികളില്‍ നിന്ന്‌ പുറത്തെത്തിച്ച്‌ അവയെ നമുക്ക്‌ കാലത്തിന്‌ എന്നും കണ്‍കുളുര്‍ക്കെ കണ്ടുനില്‍ക്കാവുന്ന ബിംബങ്ങളായിത്തന്നെ നിലനിര്‍ത്തേണ്ടതുണ്ട്‌. നമ്മുടെ കുട്ടികള്‍ക്കു വേണ്ടി നമ്മിലെ ദുരകളേയും അത്യാര്‍ത്തികളേയും നിയന്ത്രിക്കാനും അവര്‍ക്കുവേണ്ടി നമ്മുടെ കുറച്ചു മോഹങ്ങളെങ്കിലും വേണ്ടിവന്നാല്‍ ത്യജിക്കാനും നാം തയ്യാറാകേണ്ടതുമുണ്ട്‌.
സമൂഹത്തിന്റെ എല്ലാ തട്ടുകളിലും കൂട്ടുകുടുംബങ്ങള്‍ നിലനിന്നീരുന്ന ഇന്ത്യയില്‍ സ്വാതന്ത്ര്യ പ്രാപ്തിയുടെ പുറകേ വന്ന സാമൂഹ്യമാററങ്ങളാണ്‌ അവയെ ഇല്ലാതാക്കിയത്‌. ഈ മാററം നമ്മുടെ ബുദ്ധിക്ക്‌ ദഹിക്കുന്നതുമാണ്‌. കാരണം കൂട്ടുകുടുബങ്ങളെ താങ്ങി നിര്‍ത്തിയിരുന്ന സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ തകിടം മറിഞ്ഞതോടെ - ഉത്പാദനവ്യവസ്ഥയുടെ ജ്യാമിതീയവും ജനവൈവിദ്ധ്യപരവും ജനസംഖ്യാപരവുമായ അതിരുകള്‍ കൂടുതല്‍ വിശാലവും ദൃഢബന്ധിതവുമായ വരമ്പുകളുടെ സുരക്ഷിതത്വത്തില്‍ ഉദ്ഗ്രഥിതമാകുതോടെ - സാമൂഹ്യസ്ഥിതിസമത്വത്തില്‍ കൂടുതല്‍ വേരൂന്നിനില്‍ക്കുന്ന ഒരു ബദല്‍ സംവിധാനത്തെ അത്‌ കൊണ്ടുവന്നുതരികയുണ്ടായി. അക്കാരണംകൊണ്ടുതന്നെ അത്‌ മനുഷ്യന്റെ സാമൂഹ്യവികാസചരിത്രത്തിലെ പുരോഗമനപരമായ ഒരു ചുവടുവയ്പുതന്നെയായി തിളങ്ങിനില്‍ക്കുന്നു. ആഗോളതലത്തിലും ഏറെക്കുറെ ആ കാരണങ്ങള്‍ തന്നെയാണ്‌ കുടുംബശൃംഖലകളെ നുറുക്കിച്ചുരുക്കിയത്‌. എന്നാല്‍ അവയൊന്നും കുടുംബങ്ങളെ നിരാകരിച്ചിരുന്നില്ല. അച്ഛനുമമ്മയുമടങ്ങുന്ന കുടുംബയൂണിററിന്‌ കുട്ടികളെ ഉത്പാദിപ്പിച്ചശേഷം അവരെ വളര്‍ത്തുന്ന കാര്യത്തില്‍ അതിനുവേണ്ട പണം നല്‍കുന്നയാളുകള്‍ മാത്രമാകാമെന്ന്‌ - ചിലപ്പോള്‍ അതുപോലുമാകേണ്ടതില്ലെന്ന്‌ - ഒരു നിര്‍വചനം ലോകത്തൊരിടത്തും കേട്ടിട്ടില്ല. കുട്ടികളുടെ സാമൂഹ്യബോധത്തിലൂന്നിയ മാനസികവികാസത്തില്‍ നേരിട്ട്‌ ശ്രദ്ധവെക്കാത്ത മാതാപിതാക്കളെ ശിക്ഷിക്കാന്‍ മാത്രം പലയിടത്തും നിയമങ്ങളുമുണ്ട്‌.
എന്നാല്‍ ഇപ്പോള്‍ കേരളത്തില്‍ നിന്ന്‌ നേരത്തെ കണ്ടപോലെ കുടുംബങ്ങള്‍ ഇല്ലാതാകുകയാണ്‌. വീടുകളില്‍ ഏകാന്തവാസം നടത്തുന്ന പ്രായമായ ഇണകള്‍. അതല്ലെങ്കില്‍ ഒററക്കൊററക്ക്‌ ശിഷ്ടായുസ്സ്‌ കഴിച്ചുകൂട്ടുന്ന വിധവകളും വിഭാര്യരും. പ്രായം തളര്‍ത്തി അവശന്‍മാരാക്കിക്കഴിഞ്ഞ ഇവര്‍ക്കൊപ്പം ബാല്യം കഴിച്ചുകൂട്ടാന്‍ വിധിക്കപ്പെടുന്ന, അച്ഛനമ്മമാര്‍ തിരിഞ്ഞുനോക്കാത്ത, ഉണ്ണികള്‍ - പേരക്കുട്ടികള്‍. ദേശവിദേശങ്ങളിലെ വിദൂരതകളിലേക്ക്‌, കടുത്ത ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളുടെ ആത്യന്തികതകളിലേക്കായാല്‍പ്പോലും, എത്ര കഷ്ടപ്പെട്ടാലും വേണ്ടില്ല, പണമേ ശരണം എന്നു വിലപിച്ചു പ്രയാണം ചെയ്യുന്ന അച്ഛനമ്മമാര്‍. കുടുംബമെന്നതിന്റെ ആണിക്കല്ല്‌ തങ്ങളാണെന്ന്‌ അവര്‍ മറന്നിരിക്കുന്നു.
സാമൂഹ്യമായ ദിശാബോധം വററിത്തീരാത്ത ഒരു ജനിതകസ്രോതസ്സായി നമ്മുടെ സമൂഹത്തേയും ശിശുവൃന്ദത്തെയും നിലനിര്‍ത്തേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തത്തിലേക്ക്‌ തങ്ങളുടെ അതിരുവിട്ട ലോഭമോഹങ്ങള്‍ ഉപേക്ഷിച്ച്‌ അവര്‍ തിരച്ചുപോരേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
ഇതിലെന്തപ്പാ പുതുമ? വെള്ളത്തില്‍ തലയും മൂക്കും മുങ്ങിക്കിടന്നാല്‍ കുട്ടികളല്ല കൂററനാനകളായാലും ചത്തുപോകുമെന്ന്‌ നമ്മെ ആരും പഠിപ്പിക്കേണ്ടതില്ലല്ലോ?
പക്ഷേ വാര്‍ത്ത മുഴുവന്‍ വായിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ്‌ വേറെ എന്തൊക്കയോ സന്ദേഹങ്ങളും ചോദ്യങ്ങളുമൊക്കെ മനസ്സിലെത്തിയത്‌. കുട്ടി വീട്ടില്‍ തനിയെയായിരുന്നു എന്ന്‌ നാമറിയുന്നു. അവന്, ഒന്നരവയസ്സുകാരന്‍, വീട്ടില്‍ തനിയെ ആകാന്‍ കാരണം? അവന്റെ മുത്തച്ഛന്‍ എന്തോ ചെറിയ ആവശ്യത്തിന്‌ വാതിലടച്ചുവെച്ച്‌ തത്കാലം പുറത്തേക്കൊന്നു പോയി. അത്രയേയുള്ളു.
അപ്പോള്‍ കുട്ടിയുടെ അച്ഛനുമമ്മയും എവിടെയായിരുന്നു? അങ്ങകലെ ഏതോ ശീമയില്‍. അവരവിടെ മകനു ജീവിക്കാനാവശ്യമായ പണമുണ്ടാക്കേണ്ട തിരക്കിലായിരുന്നു; പാവം.
കുട്ടിക്ക്‌ ആറേഴുവയസ്സുള്ള ഒരു ചേച്ചിയുള്ളത്‌ എവിടെയായിരുന്നു? കുറച്ചു ദൂരെ, എന്നു പറഞ്ഞാല്‍, ഒരമ്പതു കിലോമീററര്‍ ദൂരെ കുട്ടിയുടെ ഒരച്ഛന്‍ പെങ്ങളുടേയോ അമ്മായിയുടേയോ വീട്ടില്‍ല അവരുടെ പരിരക്ഷണയില്‍ കഴിയുകയായിരുന്നു. അമ്മക്കുമച്ഛനും കുട്ടികളെ വളര്‍ത്താന്‍ കാശുണ്ടാക്കാന്‍ പോകേണ്ടതുകൊണ്ട്‌ മകളേയും വല്ലവരേയും ഏല്‍പ്പിക്കാനേ നിവൃത്തിയുള്ളുവല്ലോ.
കുട്ടിക്ക്‌ പത്തുപന്ത്രണ്ടു വയസ്സായ ഒരു ചെട്ടനുള്ളത് എവിടെയായിരുന്നു? അതിന്റെ കാര്യമാണ്‌ അതിലേറെ കഷ്ടം. അവനും ദൂരെ ആ ശീമയില്‍ത്തന്നെയായിരുന്നു. കാരണം തന്റെ അനുജനും അനുജത്തിക്കും വേണ്ടി കാശുണ്ടാക്കാന്‍ അമ്മയുമച്ഛനും പാടുപെടുമ്പോള്‍ അവരെ സഹായിക്കാന്‍, അവര്‍ക്കൊരു കൈ താങ്ങാകാനുള്ള പരിശീലനം നേടുകയായിരുന്നു അവന്.
കുട്ടിയെ അന്വേഷിക്കാന്‍ വീട്ടില്‍ അവന്റെ മുത്തച്ചന്റെ കൂടെ അവന്റെ മുത്തശ്ശി ഇല്ലാതിരുന്നതെന്തേ ? പാവം മുത്തശ്ശി - ചികിതിസിക്കാന് ഇവടെ ആരുടേയും കയ്യില്‍ ഒരു കാശും ഇല്ലാതിരുന്നതുകൊണ്ട്‌ വളരെ നേരത്തേ തന്നെ വല്ല അസുഖവും പിടിച്ചപ്പോള്‍ മരിച്ചു കാണും.
ഒരൊന്നരവയസ്സുകാരനെ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ തത്കാലക്കേത്തെങ്കിലും ഒരു ജോലിക്കാരിയോ അയല്‍പക്കക്കാരിപോലുമോ ഇല്ലാതിരുതെന്തേ? അതിനൊക്കെ ഏതെങ്കിലും തരത്തില്‍ കാശു ചെലവാക്കേണ്ടി വരില്ലേ. അതിനൊന്നും ഇവിടെ പാങ്ങില്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ലേ അച്ഛനുമമ്മയും അങ്ങ്‌ ശീമകളില്‍ പോയി കിടക്കുന്നത്‌.
അങ്ങിനെ, ജീവിക്കാന്‍ യാതൊരു മാര്‍ഗ്ഗവും ഇവിടെ കിട്ടാതെ, അങ്ങകലെ ഏതൊക്കേയോ രാജ്യങ്ങളില്‍ പോയി കഷ്ടപ്പെട്ട്‌ കാശുണ്ടാക്കി പാടുപെടുന്ന അച്ഛനമ്മമാരോട്‌ നമുക്ക്‌ സഹതപിക്കുക. ഇവരിലേറെയും സാമ്പത്തികമായി ഇടത്തരക്കാരും ബൌദ്ധികമായി മദ്ധ്യവര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ പെടുന്നവരും ആണ്‌ താനും. ഇന്ത്യാ മഹാരാജ്യം ഇത്തരക്കാരോട്‌ - ധാരാളം വിദേശനാണ്യം നേടിത്തരുന്ന ഇക്കൂട്ടരോടു - എന്നും ഏതോതരത്തില്‍ കടുത്ത കൃതഘ്നത കാണിക്കുുണ്ടെന്ന്‌ ഇവിടത്തെ പത്രങ്ങളില്‍ ഇടക്കിടെ ഫീച്ചറുകള്‍ കാണാറുണ്ടെന്നും നാമറിയുക. അതുകൊണ്ട്‌ അവരോട്‌ നമുക്കുള്ള അനുതാപം നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ നിന്ന്‌ കെട്ടുപോകാതെ കാക്കുക.
ഇത്തരം കാര്യങ്ങളൊന്നും ആരുമാരും ഇപ്പോള്‍ ചര്‍ച്ചചെയ്യാറില്ലെങ്കിലും ഒരു ദിവസം ആഫീസിലെ ഇടവേളകളൊന്നില്‍ വെറുതേ ഈ വിഷയം സംസാരത്തിനെടുത്തിട്ടു. ആളുകള്‍ മക്കളെ വല്ലവരേയും എല്‍പിച്ച്‌ അതിദൂരവിദേശങ്ങളില്‍ ഇങ്ങിനെ പോയി പണിയെടുക്കേണ്ട കാര്യം ഇന്ത്യയിലെ മദ്ധ്യവര്‍ഗ്ഗക്കാര്‍ക്കുണ്ടോ? കുട്ടികള്‍ക്ക്‌ അവരുടെ ശൈശവത്തില്‍ അച്ഛനമ്മമാരുടെ പരിലാളനം കിട്ടാതെ വരുന്നത്‌ ഏതെങ്കിലും തരത്തില്‍ അവരുടെ വളര്‍ച്ചയെ ബാധിക്കില്ലേ. ഇങ്ങിനെയൊക്കെ ധാരാളം കാശുണ്ടാക്കിയില്ലെങ്കില്‍ ഇക്കൂട്ടര്‍ക്ക്‌ ഇവിടെ ജീവിക്കാനാവില്ലേ. അങ്ങിനെ പല കാര്യങ്ങളും ചര്‍ച്ചക്കെടുത്തിടണമെന്ന്‌ കരുതിയിരിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു സുഹൃത്ത്‌ ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു. 'എന്റെ ഇഷ്ടാ, പെററിട്ട്‌ ഇരുപത്തെട്ടാം പക്കം അമ്മ കുഞ്ഞിനെ അമ്മമ്മയുടെ കയ്യില്‍ കൊടുത്ത്‌ കുഞ്ഞിന്റെ അച്ചനെയും കൂട്ടി ദുബായിക്കു പറന്നത് നേരില്‍ ഞാന്‍ കണ്ടതാണ്‌. ചോദിച്ചപ്പോള്‍ പറഞ്ഞത്‌ നാലു കാശു കിട്ടുന്നത് കളഞ്ഞാല്‍ നാളെകാലത്ത്‌ എന്റെ മക്കള്‍ മാത്രമല്ലേ കഷ്ത്തിലാകാന്‍ കാണൂ എന്ന്‌. ഇതാണ്‌ കാലം ആളുകള്‍ക്ക്‌ കാശേ വേണ്ടൂ. അവര്‍ കാശുണ്ടാക്കുന്നു. അവരുടെ മക്കളും കാശുണ്ടാക്കുന്ന യന്ത്രങ്ങളായാല്‍ മതിയെന്ന്‌ അവര്‍ നിശ്ചയിക്കുന്നു. അവര്‍ മനുഷ്യരായാല്‍ ശരിയാകില്ല എന്നും അവര്‍ തീര്‍ച്ചയാക്കുന്നു. ഇത്തിരിയൊത്തിരി ദുരിതവും കഷ്ടപ്പാടുമൊക്കെയായി പരസ്പരം സ്നേഹിച്ചും അത്യാവശ്യത്തിന്‌ ആളുപകാരം ചെയ്തും കിട്ടാക്കടം കൊടുത്തും ഇവിടെത്തന്നെ കഴിച്ചുകൂട്ടിയാല്‍ അപമാനമാകുന്നു. പരദേശത്തെ കാശേ നമുക്ക വാഴൂ. അതവിടെ വിദേശകറന്‍സിയില്‍ കിട്ടുന്നതുകൊണ്ട്‌ ഇവിടെ അത്യാവശ്യങ്ങള്‍ക്കാണെങ്കില്‍പ്പോലും ചോദിക്കുന്ന ആര്‍ക്കും കടം കൊടുക്കാതെ കഴിക്കുകയും ചെയ്യാം.
വേറൊരു സുഹൃത്ത്‌ പ്രവാസിയായ മകള്‍ക്കു വേണ്ടി വയസ്സുകാലത്ത്‌ കണ്ടവരുടെ പടി തെണ്ടി നടക്കേണ്ടിവന്നതിന്റെ പരിഭവമാണ്‌ പറഞ്ഞത്‌. കേരളസര്‍ക്കാര്‍ ആരോഗ്യവകുപ്പില്‍ നഴ്സായിരുന്നു മകള്‍. സര്‍വീസില്‍ നിന്ന്‌ പത്തു വര്‍ഷത്തെ ലീവെടുത്താണ്‌ വിദേശത്തു പോയത്‌. അവള്‍ അവിടെ ധാരാളം പണം സമ്പാദിക്കുന്നുണ്ട്‌. കൂടെ ഭര്‍ത്താവും. കുട്ടികള്‍ ഇവിടെ. അവര്‍ ജനിച്ചതും ആദ്യകാലത്ത്‌ വളര്‍ന്നതും ഇവിടെത്തന്നെയായതുകൊണ്ട്‌ സ്കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യസം ഇവിടെത്തന്നെ, ഒരു വിധത്തില്‍, നടത്തിക്കൊടുത്തു. അതും ദൂരെ പട്ടണത്തില്‍ പണക്കാര്‍ കുട്ടികള്‍ പഠിക്കുന്ന സ്കൂളില്‍, ഒരകന്ന ബന്ധുവിന്റെ വീട്ടില്‍ നിര്‍ത്തി അയാളുടെ കെയര്‍ ടേക്കര്‍ ഷിപ്പിന്റെ സുരക്ഷയില്‍. ഒരോരുത്തരെയായി പ്ളസ്‌ ടു കഴിയുന്ന മുറക്ക്‌ തങ്ങളുടെ ഇപ്പോഴത്തെ ദേശത്തേക്ക്‌ കൊണ്ടുപോകാന്‍ അവര്‍ കൃത്യമായും കഷ്ടപ്പെട്ടു. അവിടെ തുടര്‍പഠനം പൂര്‍ത്തിയാക്കിച്ച്‌ ജോലി സമ്പാദിച്ചുകൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ പിള്ളേര്‍ക്കൊന്നും യാതൊരു മനുഷ്യപ്പററുമില്ലെന്ന്‌ കെയര്‍ടേക്കര്‍ സൂചിപ്പിച്ച കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോള്‍ 'ഓ അതിലൊക്കെ എന്തിരിക്കുന്നു? അതൊക്കെ നാട്ടിലാകുമ്പോള്‍ പോരേ. അവര്‍ നാലുകാശുണ്ടാക്കാന്‍ തുടങ്ങിയാലെന്തിനാ മനുഷ്യപ്പററ്‌' എന്നായിരുന്നു കുട്ടികളുടെ അച്ഛന്റെ പ്രതികരണം. മകള്‍ക്ക്‌ കെയര്‍ടേക്കറോട്‌ പരിഭവം. മക്കളുടെ പേരില്‍ അയാള്‍ പണം കുറേ പററിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന്‌ ആക്ഷേപവും.
ഏതായാലും പേരക്കുട്ടികളങ്ങെത്തിയല്ലോ, തലയിലെ ഭാരമൊഴിഞ്ഞല്ലോ എന്ന്‌ ആശ്വസിച്ചിരിക്കുമ്പോള്‍ മകള്‍ ഒരു സുപ്രഭാതത്തില്‍ വിളിക്കുന്നു - ഞാനങ്ങു വരികയാണ്‌. രണ്ടാഴ്ച അവിടെ കാണും. അത്രതന്നെ വിവരം. എന്തിനാണ്‌ വരുന്നതെന്ന കാര്യം കക്ഷി ഇവിടെയെത്തിയിട്ടാണ്‌ അറിയുന്നത്‌. കേരളസര്‍വ്വീസിലെ പത്തുവര്‍ഷത്തെ ലീവ്‌ കഴിയുന്ന വിവരം ആള്‍ ഇയ്യിടെയാണ്‌ ഓര്‍ത്തത്‌. പെട്ടെന്ന്‌ വിദേശജോലിസ്ഥലത്തു നിന്ന്‌ കുറച്ചു ദിവസത്തെ ലീവും സമ്പാദിച്ച്‌ നാട്ടിലെത്തുന്നു. പിന്നെ ഇവിടെ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന സര്‍ക്കാര്‍ ആശുപത്രിയില്‍ ചെന്ന്‌ പണിയില്‍ പ്രവേശിക്കുന്നു. ഒരാഴ്ച അവിടെ പണിയൊന്നുമില്ലാതെ ജോലി ചെയ്യുന്നു. പിന്നെ വീണ്ടും പത്തൂവര്‍ഷത്തെ ലീവിന്‌ അപേക്ഷിക്കുന്നു. അത്‌ സാങ്ങ്ഷനാകാന്‍ താമസിക്കുമോ എന്നും ഭയന്ന്‌ അച്ഛനേയും കൂട്ടി രാഷ്ട്രീയദല്ലാള്‍മാരുടെയും ആപ്പീസര്‍മാരുടേയും പടിപ്പുറത്ത്‌ കാത്തുകെട്ടി നില്‍ക്കുന്നു. ഒരുവിധത്തില്‍ ലീവ്‌ ശരിയാക്കി റിലീവിങ്ങ്‌ ഓര്‍ഡര്‍ വാങ്ങി ഏററവും അടുത്ത വിമാനത്തിന്‌ തിരികെ വിദേശത്തേക്ക്‌.
നാട്ടിലെ ഈ അദ്ധ്വാനത്തിനൊക്കെ കൂടെ പോയി കഷ്ടപ്പെടേണ്ടത്‌ പ്രായമായ അച്ഛന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം. അങ്ങോര്‍ കരുതിയിരുന്നത്‌ മകള്‍ ഇനി കേരളത്തിലെ ജോലി നിലനിര്‍ത്താന്‍ യാതൊരു സാദ്ധ്യതയും ഇല്ലെന്നായിരുന്നു. മകളുടെ കൂടേ കഷ്ടപ്പെടുന്നതിനിടയില്‍ ഒരിക്കല്‍ ചോദിച്ചു - എന്തിനാ ഈ പെടാപ്പാടൊക്കെ. ഇവിടത്തെ ജോലി രാജി വച്ച്‌ അവിടെ സുഖമായി കഴിഞ്ഞാല്‍ പോരേ. മറുപടി - വയസ്സുകാലത്ത്‌ റിട്ടയര്‍മെണ്റ്റ്‌ ആനുകൂല്യമായി നാലു കാശു കൂടുതല്‍ കിട്ടിയേക്കാവുന്നത്‌ നമ്മള് എന്തിനാ കളയുന്നത്‌. സര്‍ക്കാരില്‍ നിന്ന്‌ വെറുതേ കിട്ടുന്നതല്ലേ അച്ഛാ. പിന്നെ എല്ലാം കഴിഞ്ഞാല്‍ ഒടുവില്‍ നമ്മുടെ മണ്ണില്‍ത്തന്നെ വന്നുപെടുകയും വേണ്ടേ.
ഇതാണ്‌ ശരാശരി കേരളീയന്‍ ഇന്ന് .
കുട്ടികള്‍ക്ക്‌ വളര്‍ച്ചയുടെ കാലത്ത്‌ ഏററവുമധികം സാമീപ്യം കിട്ടേണ്ടത്‌ അവരുടെ അമ്മയച്ഛന്‍മാരുടേതാണെന്നാണ്‌ വിദഗ്ദ്ധരുടെ നിരീക്ഷണം. ശൈശവത്തില്‍ സ്പര്‍ശത്തിണ്റ്റേയും ലാളനകളുടേയും പങ്കിടലുകളുടേയും ഇടയില്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക്‌ മാതാപിതാക്കള്‍ പകര്‍ന്നു കൊടുക്കുന്നത്‌ . ആയിരത്താണ്ടുകളായി മനുഷ്യന്‍ സമാഹരിച്ച അതിജീവനത്തിന്റെ പാഠങ്ങളാണ്‌. സമൂഹത്തില്‍ എങ്ങിനെ പെരുമാറണമെന്ന പാഠങ്ങള്‍ പഠിച്ചെടുക്കുന്നതിന്‌ മാതൃകകളായി അവരെടുക്കുന്നത്‌ മാതാപിതാക്കളെയാണ്‌, മററാരെയുമല്ല - വിശേഷിച്ചും സംഘര്‍ഷങ്ങളേയും സന്ദേഹങ്ങളേയും അതിജീവിക്കേണ്ടിവരുമ്പോള്‍. കുടുംബാന്തരീക്ഷത്തില്‍ നിന്ന്‌ അവര്‍ക്ക്‌ കിട്ടുന്ന സുരക്ഷാബോധമാണ്‌ പില്‍ക്കാലത്ത്‌ അവരിലെ ആത്മവിശ്വാസമായി വികസിക്കുന്നത്‌. നിരന്തരം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സാമൂഹ്യപരിതോവസ്ഥയില്‍ മാററങ്ങളെ പെട്ടെന്ന്‌ പഠിച്ചു മനസ്സിലാക്കി അവക്കനുരോധമായി എങ്ങിനെ ക്രിയാത്മകമായി നിലനില്‍ക്കാമെന്ന്‌ കുട്ടികള്‍ പരീക്ഷിച്ചുനോക്കുന്നത്‌ ഇവരുടെ മാതൃകകളിലൂടെയാണ്‌. അതുകൊണ്ടുതന്നെ നല്ല സമൂഹജീവികളായി അവരെ മാററിയെടുക്കേണ്ടതില്‍ മാതാപിതാക്കളുടെ സാന്നിദ്ധ്യം ഒഴിച്ചുകൂടാത്തതാകുന്നുണ്ട്‌. അവര്‍ അതില്‍ നിന്ന്‌ വഴിമാറി നടക്കുന്നതിന്റെ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്‌ നാം മുകളില്‍ കണ്ട കാര്യം. മാതൃകകള്‍ ലഭ്യമല്ലാതാകുമ്പോള്‍ മുറിഞ്ഞുപോകുന്നത്‌ പുരോന്‍മുഖമായ അതിജീവനത്തിന്റെ പാതകളാണ്‌. അങ്ങിനെയുള്ള ഘട്ടങ്ങളില്‍, മുന്നോട്ടു പോകാന്‍ സ്വന്തം പാതകള്‍ ഇല്ലാതെ വരുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ കുട്ടികള്‍ ഏതൊക്കെ പാതകളില്‍ മാറിച്ചിന്തിക്കാമെന്നതിന്‌ നമുക്കു ചുററും ധാരാളം തെളിവുകളുമുണ്ട്‌.
നമ്മുടെ ചുറ്റുപാടുകളെയെല്ലാം മാററിമറിക്കുകയും നേരെയാക്കിവക്കുകയും ചെയതുകഴിഞ്ഞുവെന്ന്‌ നാം ധരിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്ന ഈ കമ്പോളത്തിന്റെ കാലത്തുപോലും സ്ഥിതി മറിച്ചല്ല. നമ്മുടെ കുട്ടികളെ മനുഷ്യരാക്കിവളര്‍ത്താന്‍ മാര്‍ക്കററു മുന്നിട്ടിറങ്ങുമെന്ന്‌ കരുതുന്ന അമ്മയച്ഛന്‍മാരുണ്ടോ എന്നറിയില്ല. കാശുകൊടുത്താല്‍ മാത്രം മതിയെന്ന്‌ അവര്‍ കരുതുന്നുണ്ടാകാം. അടുത്ത തലമുറയിലെ ശിശുക്കളെ വളര്‍ത്തിയെടുക്കുന്നതില്‍ പങ്കാളികളാകുന്ന കാര്യത്തില്‍ ഭരണകൂടം അതിന്റേതായ ചില ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളില്‍നിന്ന്‌ ഇന്നും തീര്‍ത്തും പുറകോട്ടു പോയിക്കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത നമ്മുടെ രാജ്യത്ത്‌ അച്ഛന്‍ അമ്മ എന്നീ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ അല്ലെങ്കില്‍ സങ്കല്‍പനങ്ങള്‍ കമ്പോളവല്‍ക്കരിക്കപ്പെടാതെ നിലനിര്‍ത്താന്‍ നമ്മള് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഇവ രണ്ടും പരസ്പരപൂരകങ്ങളായി വര്‍ത്തിക്കേണ്ടവയുമാണ്‌. ഏതെങ്കിലുമൊന്നില്ലെങ്കില്‍ മറേറതുകൊണ്ടുള്ള ഫലം പാതിക്കും താഴെപ്പോകുന്നു. പണത്തെഴുപ്പിനപ്പുറം പ്രതിഫലേച്ഛയില്ലാത്ത സ്നേഹത്തിന്റെ , കടമകളുടെ മടിക്കനം മാത്രമാണ്‌ അവിടെ പ്രസക്തം. ആഗോള ഉദാരീകരണത്തിന്റെ ഈ അന്ധകാരനഴികളില്‍ നിന്ന്‌ പുറത്തെത്തിച്ച്‌ അവയെ നമുക്ക്‌ കാലത്തിന്‌ എന്നും കണ്‍കുളുര്‍ക്കെ കണ്ടുനില്‍ക്കാവുന്ന ബിംബങ്ങളായിത്തന്നെ നിലനിര്‍ത്തേണ്ടതുണ്ട്‌. നമ്മുടെ കുട്ടികള്‍ക്കു വേണ്ടി നമ്മിലെ ദുരകളേയും അത്യാര്‍ത്തികളേയും നിയന്ത്രിക്കാനും അവര്‍ക്കുവേണ്ടി നമ്മുടെ കുറച്ചു മോഹങ്ങളെങ്കിലും വേണ്ടിവന്നാല്‍ ത്യജിക്കാനും നാം തയ്യാറാകേണ്ടതുമുണ്ട്‌.
സമൂഹത്തിന്റെ എല്ലാ തട്ടുകളിലും കൂട്ടുകുടുംബങ്ങള്‍ നിലനിന്നീരുന്ന ഇന്ത്യയില്‍ സ്വാതന്ത്ര്യ പ്രാപ്തിയുടെ പുറകേ വന്ന സാമൂഹ്യമാററങ്ങളാണ്‌ അവയെ ഇല്ലാതാക്കിയത്‌. ഈ മാററം നമ്മുടെ ബുദ്ധിക്ക്‌ ദഹിക്കുന്നതുമാണ്‌. കാരണം കൂട്ടുകുടുബങ്ങളെ താങ്ങി നിര്‍ത്തിയിരുന്ന സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ തകിടം മറിഞ്ഞതോടെ - ഉത്പാദനവ്യവസ്ഥയുടെ ജ്യാമിതീയവും ജനവൈവിദ്ധ്യപരവും ജനസംഖ്യാപരവുമായ അതിരുകള്‍ കൂടുതല്‍ വിശാലവും ദൃഢബന്ധിതവുമായ വരമ്പുകളുടെ സുരക്ഷിതത്വത്തില്‍ ഉദ്ഗ്രഥിതമാകുതോടെ - സാമൂഹ്യസ്ഥിതിസമത്വത്തില്‍ കൂടുതല്‍ വേരൂന്നിനില്‍ക്കുന്ന ഒരു ബദല്‍ സംവിധാനത്തെ അത്‌ കൊണ്ടുവന്നുതരികയുണ്ടായി. അക്കാരണംകൊണ്ടുതന്നെ അത്‌ മനുഷ്യന്റെ സാമൂഹ്യവികാസചരിത്രത്തിലെ പുരോഗമനപരമായ ഒരു ചുവടുവയ്പുതന്നെയായി തിളങ്ങിനില്‍ക്കുന്നു. ആഗോളതലത്തിലും ഏറെക്കുറെ ആ കാരണങ്ങള്‍ തന്നെയാണ്‌ കുടുംബശൃംഖലകളെ നുറുക്കിച്ചുരുക്കിയത്‌. എന്നാല്‍ അവയൊന്നും കുടുംബങ്ങളെ നിരാകരിച്ചിരുന്നില്ല. അച്ഛനുമമ്മയുമടങ്ങുന്ന കുടുംബയൂണിററിന്‌ കുട്ടികളെ ഉത്പാദിപ്പിച്ചശേഷം അവരെ വളര്‍ത്തുന്ന കാര്യത്തില്‍ അതിനുവേണ്ട പണം നല്‍കുന്നയാളുകള്‍ മാത്രമാകാമെന്ന്‌ - ചിലപ്പോള്‍ അതുപോലുമാകേണ്ടതില്ലെന്ന്‌ - ഒരു നിര്‍വചനം ലോകത്തൊരിടത്തും കേട്ടിട്ടില്ല. കുട്ടികളുടെ സാമൂഹ്യബോധത്തിലൂന്നിയ മാനസികവികാസത്തില്‍ നേരിട്ട്‌ ശ്രദ്ധവെക്കാത്ത മാതാപിതാക്കളെ ശിക്ഷിക്കാന്‍ മാത്രം പലയിടത്തും നിയമങ്ങളുമുണ്ട്‌.
എന്നാല്‍ ഇപ്പോള്‍ കേരളത്തില്‍ നിന്ന്‌ നേരത്തെ കണ്ടപോലെ കുടുംബങ്ങള്‍ ഇല്ലാതാകുകയാണ്‌. വീടുകളില്‍ ഏകാന്തവാസം നടത്തുന്ന പ്രായമായ ഇണകള്‍. അതല്ലെങ്കില്‍ ഒററക്കൊററക്ക്‌ ശിഷ്ടായുസ്സ്‌ കഴിച്ചുകൂട്ടുന്ന വിധവകളും വിഭാര്യരും. പ്രായം തളര്‍ത്തി അവശന്‍മാരാക്കിക്കഴിഞ്ഞ ഇവര്‍ക്കൊപ്പം ബാല്യം കഴിച്ചുകൂട്ടാന്‍ വിധിക്കപ്പെടുന്ന, അച്ഛനമ്മമാര്‍ തിരിഞ്ഞുനോക്കാത്ത, ഉണ്ണികള്‍ - പേരക്കുട്ടികള്‍. ദേശവിദേശങ്ങളിലെ വിദൂരതകളിലേക്ക്‌, കടുത്ത ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളുടെ ആത്യന്തികതകളിലേക്കായാല്‍പ്പോലും, എത്ര കഷ്ടപ്പെട്ടാലും വേണ്ടില്ല, പണമേ ശരണം എന്നു വിലപിച്ചു പ്രയാണം ചെയ്യുന്ന അച്ഛനമ്മമാര്‍. കുടുംബമെന്നതിന്റെ ആണിക്കല്ല്‌ തങ്ങളാണെന്ന്‌ അവര്‍ മറന്നിരിക്കുന്നു.
സാമൂഹ്യമായ ദിശാബോധം വററിത്തീരാത്ത ഒരു ജനിതകസ്രോതസ്സായി നമ്മുടെ സമൂഹത്തേയും ശിശുവൃന്ദത്തെയും നിലനിര്‍ത്തേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തത്തിലേക്ക്‌ തങ്ങളുടെ അതിരുവിട്ട ലോഭമോഹങ്ങള്‍ ഉപേക്ഷിച്ച്‌ അവര്‍ തിരച്ചുപോരേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
Subscribe to:
Posts (Atom)
